Mijn allerliefste mama is overleden

Posted by Linda Canter | December 15, 2010 47

Bekenden weten het al, anderen niet. Mijn allerliefste moeder is overleden. Ze was pas vijftig jaar. Het is nu bijna twee maanden geleden.

Mama in 2003

Al sinds mijn vierde was mijn moeder ziek. Tweeëntwintig jaar heeft ze ernstige rugklachten gehad, 12 jaar was ze 24 uur per dag aan bed gekluisterd. Wat ze nou precies had is nooit gevonden (een ‘uniek geval’). Tussendoor heeft ze gelukkig wel betere periodes gehad, maar ik kan me haar niet herinneren zonder pijn. De afgelopen zes jaar lag ze ook weer de hele dag op een speciaal bed in de woonkamer. Intussen had haar lichaam nog zoveel meer ziektes ontwikkeld, o.a. fibromyalgie (weke-delen reuma), meer slijtages aan wervels en tussenwervelschijven, ontstekingen in haar gewrichten, doorlig-oren en ze was soms erg in de war door de hoeveelheid morfine die ze jarenlang moest slikken.

Ons gezin, mijn vader, moeder en ik, zijn altijd heel hecht geweest. Mijn ouders konden geen kinderen meer krijgen na mij, door de ziekte van mijn moeder. Het is altijd mijn moeders droom geweest om een kindje te krijgen en ik had dan ook niets te klagen. Zelf was ik tussen mijn eerste en vierde jaar erg ziek. Daarna werd mijn moeder ziek. Ik zorgde voor haar, als mijn vader op zijn werk was maakte ik bijvoorbeeld onze broodjes klaar. Dat deed ik met liefde en plezier, maar het drukt wel een stempel op een klein kind. We gingen bijvoorbeeld ook nooit op vakantie, mijn moeder had daar teveel pijn voor.
Tijdens de ziektejaren van mijn moeder was mijn vader ook een aantal jaren overspannen thuis. Op mijn zeventiende belandde ik zelf in het ziekenhuis vanwege een ernstige depressie. Ondertussen bleven we alle ziekenhuizen in Nederland afreizen in de hoop dat ze mijn moeder daar wel zouden kunnen behandelen.

Toen ik ging studeren, in 2004, ging ik het huis uit. Proberen om mijn eigen leven op te pakken, me minder zorgen te maken. Dat is deels gelukt. Ik dompelde me onder in het studentenleven, ging elke ochtend dronken naar bed, rookte de longen uit mijn lijf en ik had veel aandacht nodig van mannen. Alles om te vergeten. Op een ochtend in maart 2007 belde mijn moeder me, zeker 10 keer. Ik werd eindelijk wakker en belde terug. Mijn vader bleek in het ziekenhuis te liggen. Ik was degene die naar hem toe ging, mijn moeder kon natuurlijk niet mee. Ik moest alles regelen, ik was degene die zijn hand vast hield. De weken erna woonde ik weer even bij mijn ouders, om voor hun beiden te zorgen.

Met pap en mam tijdens eerste kerstdag in 2009

Fast forward naar december 2009. Ik ben inmiddels afgestudeerd, heb een lieve vriend, Rob, met wie ik samenwoon en een leuke baan. Mijn leven is dus een stuk rustiger geworden. Alleen mijn moeder takelt hard af. Ze krijgt steeds meer pijn, kan helemaal niks meer. Geen boeken lezen, die zijn te zwaar. Geen muziek luisteren, dat is te vermoeiend. Ze kijkt alleen nog DVD-series. Om maar niet na te hoeven denken.

Na een lang gesprek met mij besluit ze om een verzoek om euthanasie in te dienen bij de huisarts. Rob en ik besluiten om te gaan trouwen, ik wil mijn moeder er persé bij hebben. We zijn getrouwd in mei 2010, bij ons thuis in de huiskamer. Mijn moeder was erbij, gebracht door de Stichting Wensambulance. Het waren een paar mooie en emotionele uren.

Mama en ik op mijn trouwdag

Met Rob, mama en papa op mijn trouwdag

De euthanasie wordt afgewezen, na maanden in gevecht te zijn geweest. Het was vreselijk, er was altijd wel wat mis. Volgens de huisarts was dit geen uitzichtloos lijden. Er was namelijk geen etiket op haar ziekte te plakken, het was bijvoorbeeld geen kanker. De andere optie was zelfdoding. Ik neem dat de huisarts oprecht kwalijk.

We hebben veel tijd gehad om afscheid te nemen. Mijn moeder heeft een prachtig boek, ‘Mam, vertel eens’, voor me gemaakt. Digitaal, met allemaal oude foto’s enzo. Dat is gedrukt en ingebonden en dat heb ik een week voor haar dood gekregen. Ook had ze een afscheidsbrief geschreven en die aan Rob gegeven. Hij mocht hem me pas geven na haar overlijden en toen ik hem las, en nu nog, stikte ik van verdriet.

Twee maanden geleden hakte ze de knoop door. Eigenlijk wilde ze begin november overlijden. Maar ze zag het nut niet van die twee weken extra lijden. Op 19 oktober om 16.00 at ze haar bakje vla met de dodelijke medicatie. Mijn vader en ik hielden haar handen vast, en ook Rob zat aan haar bed. Ze viel vrijwel direct in een diepe slaap. Natuurlijk wisten we niet zeker of het zou gaan lukken en het voelde zo dubbel. Je wilt niet dat je moeder sterft, maar voor haar hoop je dat het lukt, want ze was helemaal op. Na een aantal uur zagen we haar ademhaling verminderen, ze kreeg vocht in haar longen en werd steeds bleker. Mijn moeder is overleden temidden van haar dierbaren. Goddank.

Toen ze lag opgebaard (ik heb geholpen met aankleden) heb ik haar in m’n eentje weer helemaal mooi gemaakt. Haar haren geföhnd en gekruld, een beetje make-up opgedaan. De dienst was zoals zij het wilde, ik heb zelf nog gesproken. Mijn tekst vond ze prachtig, ik heb hem op de zondag voor haar dood nog aan haar voorgelezen.

En nu zijn we twee maanden verder. De band met mijn vader is enorm versterkt. Mijn man was altijd al een grote steun, maar zonder hem zou ik het echt niet hebben geredt. Mijn moeder schreef in haar afscheidsbrief dat ze durfde te gaan, omdat ik Rob nu had. Ik ben in therapie bij Buro Nazorg, over rouwverwerking. Ik heb in 10 jaar tijd vele hulpverleners versleten, maar ik denk dat ik nu pas echt open sta voor hulp.

Ik mis je, lieve, allerliefste mama.

Ik heb deze foto gemaakt in 2004, in onze achtertuin

47 Responses

  • Nico

    Goed geschreven en indringend verhaal. Prachtige foto’s.
    Uitstekend idee om dit hier neer te zetten, deze mooie hommage aan je fantastische moeder. Veel sterkte met de verwerking van deze ongelooflijk moeilijke ervaringen. Laat je door niemand gek maken.

    Groet,

    Nico.

  • Kristel

    Mooi lieverd!!! Dikke knuffel

  • Karen Hoogeveen

    Respect Linda vooral voor de manier waarop je alles verwoordt hebt!

  • Heel mooi geschreven. Ik hoop dat het een afscheid was waar je zelf mee door kunt leven.

    Heel veel sterkte!

  • Zulke dingen zijn ook zo naar: ik kan me niet indenken hoe zoiets moet voelen. Zet ‘m op meid, je bent een van de grootste bikkels die ik ken!

    *knuffel*

  • Elles

    Lieve Linda, ik lees nu net pas dat het verhaal over je moeder. Ik wist niet eens dat ze inmiddels is overleden. Zo vaak spreken we elkaar natuurlijk niet. Ik vind je verhaal heel verdrietig en indrukwekkend. Je hebt tot nu toe zo’n ander leven gehad dan het gemiddelde meisje van jouw leeftijd. Onvoorstelbaar. Ik leef met je mee… Elles

    • Bedankt voor je lieve comment Elles! Dat doet me goed. Ik hoop dat alles met jou en het wondertje in je buik goed gaat. X

  • Ik kwam via een linkje op twitter hier terecht en klikte door naar deze blogpost.. Wat een verhaal.. :’( Ik ken jou van haar noch pluim, maar ik zit met de tranen in de ogen!

    Uit wat ik hier lees, ben jij een heel sterk persoon, het is bewonderenswaardig om je mama’s hand vast te houden terwijl ze wegglijdt uit al haar lijden…

    Nog veel sterkte met het verwerken van je grote verlies..

    *knuffel*
    Sarah recently posted..NOTD- Wild Orchid

  • Nu moest ik weer de tranen wegvegen Sarah. Bedankt voor je prachtige en lieve complimenten. *knuffelt terug*

  • Het enige wat ik nu nog uit kan brengen na het lezen van je verhaal is, MEID IK HEB ZOVEEL RESPECT VOOR JOU! Je kracht en je doorzettingsvermorgen, van jou en je familie.

    Je hebt me diep geraakt.

  • Marijse

    Je kent me niet maar ik wil je heel veel sterkte wensen,
    ik weet namelijk hoe je je voelt!
    Goede tijden komen weer..

  • Laura

    De dames voor mij hebben eigenlijk alles al gezegd, ik zit hier ook met mijn ogen vol tranen..
    Sterkte met doorgaan zonder je moeder, al zal ze altijd bij je blijven.

  • OnlyMilka

    Poeh! Wat een ontroerend verhaal! Tranen rollen over m’n wangen.
    Wat ben je een sterke vrouw!
    Sterkte de komende tijd en laat jullie ”close-heid” een troost brengen als wel kracht geven.

  • Hoi Hoi,
    Je kent me verder niet… ik kwam via,via per toeval op je website uit en zo dus ook bij dit verhaal. Je verhaal raakt me enorm. Ik herken veel van je gevoelens en pijn. Mijn ouders leven allebei gelukkig wel nog en het is ook een totaal andere situatie dan de jouwe… maar ze zijn wel beide ziek. Ik heb vaak de angst om mijn ouders kwijt te raken en daarom werd ik enorm door je verhaal geraakt. Ik vind het knap hoe je toch ondanks alle hulp de positiviteit in het leven heb weten te vinden, je een studie heb afgerond en je inmiddels een lieve vriend heb gevonden waarmee je getrouwd bent. Ik hoop dat na dit vreselijke verlies de zon voor je gaat schijnen en je moeder eindelijk de rust heeft gevonden die ze zolang niet heeft gehad !
    bianca recently posted..Beveiligd- Sneeuw !

  • Hey Bianca,

    Toevallig heb ik een uurtje geleden jouw post over 2010 zitten lezen. Ik kan me voorstellen dat je wel iets van de gevoelens en pijn herkend, dat had ik bij jou namelijk ook. Houd je sterk meid en bedankt voor je lieve reactie. X

  • Het is de eerste keer dat ik op je site kom… viavia.
    En ik heb echt bewondering voor jou! Je ziet er mij zo’n sterk persoon uit! Het moet echt vreselijk zijn om je moeder zo te hebben zien lijden. Ik hoop dat je het een plaatsje kan geven en nog veel stekte en geluk!

    Knuffel!

  • Ik kreeg de tranen in mijn ogen, wat mooi geschreven!
    Ook ik kwam via via op je site een paar dagen geleden en lees nu al je posts door, maar dit heeft zeker indruk op me gemaakt!

    Knuffel!

  • Pippi

    Ach meisje, wat een verdrietig maar zo mooi opgeschreven verhaal. Wat een liefde spreekt er uit. Ook de foto’s straalden gewoon warmte uit.
    Volgend jaar hoop ik zelf vijftig te worden en ik kan mijn moeder echt nog niet missen.
    Heel veel goeds toegewenst!

  • @Pippi: bedankt voor je lieve compliment. Mijn moeder was zo belangrijk voor me, ik ben blij dat je vindt dat de liefde er vanaf straalt. Dat vind ik heel belangrijk.

  • Ik zit hier echt met tranen in mijn ogen, maar wat heb je het mooi geschreven! Ik heb respect voor je, dat je zo open durft te schrijven. Wat mooi dat je moeder bij je bruiloft kon zijn. Ik schrok wel even, omdat mijn moeder ook vanaf dat ik klein ben fybromialgie heeft.. Hoe dan ook, ik wens jou en je vader onwijs veel sterkte! *hug*

  • Mieke

    Ontroerend, indrukwekkend en heftig verhaal. Ik wens je veel sterkte met dit grote verlies!

  • Heel veel sterkte!

  • Bianca

    Ik volg je pas sinds een paar dagen, maar wilde toch even een reactie achterlaten.
    Heel veel sterkte meis. Het is niet niks allemaal.
    Ik zou zeggen neem de nazorg hulp met beide handen aan. En neem de tijd om alles op jou manier te verwerken.

  • Samantha (simsalasam)

    Jeetje meid, wat een verschrikkelijk heftig verhaal. Het is zo onwerkelijk om te lezen. Ik ken je dan wel pas heel kort en heus niet vreselijk goed, maar voor mij is het zó onrealistisch om te bedenken dat er zo’n groot verdriet schuilgaat achter die gezellige lieve Lin. Ik begrijp je opmerking dat je weet hoe het voelt om iets kwijt te moeten nu ook in één klap. Ik vind het heel erg moeilijk om hier iets over te zeggen. Ik ben geen trooster, ik ben een meisje met bikkelharde opmerkingen, ook al heb ik uiteindelijk maar een piepklein hartje. Ik kan je alleen maar zeggen dat ik vind dat je dit werkelijk prachtig hebt neergezet en dat ik hoop dat dit door jou geschreven stukje een steentje kan bijdragen in jouw rouwproces. Ik vind je een super-chick!

    Liefs,
    Simsalasam

  • Wat erg voor je moeder dat ze zo lang met pijn heeft geleefd :( en vind het heel erg voor jou en je familie dat je je moeder hebt verloren hier door :( Ik wens je heel veel sterkte toe en gecondoleerd! Gelukkig heb je je vader en je man!
    Lisa recently posted..I have received the Stylish Blogger Award !

  • Lieverd toch, ik heb net heel had zitten huilen om je verhaal. Maar wat een fijn gevoel dat ze bij je bruiloft was en dat ze nu echt rust heeft. Vind daar ook je rust in, ze heeft het beste einde kunnen meemaken die er was, tussen haar geliefden. Ik wens je heel veel kracht toe, om dit te verwerken, en ook je paps…die zal zich natuurlijk nu ook leeg voelen. Dus alle liefde, kracht en knuffels voor jou en je gezinnetje.

  • Wow.. Ik ben zelf ook 3 maanden geleden mijn moeder verloren en jouw verhaal brengt alles nu naar boven. Wat mooi dat je moeder nog bij je bruiloft is geweest en dat je dat boek hebt. Helaas heeft mijn moeder dat boek niet kunnen invullen. Geniet van alle herinneringen die je aan haar hebt, die houden je op de been! Heel veel sterkte meis!

  • @Angela: Jeetje meid, jij ook heel veel sterkte. Ik hoop dat je wel afscheid hebt kunnen nemen van je mama.

  • @Linnes Dankje. En ja gelukkig wel, net als jou ben ik er ook bij geweest toen het gebeurde. Dat biedt toch wel een zekere troost.
    angela recently posted..Midnight Passion

  • jeetje zeg mega heftig! Het verlies van een dierbare zal je nooit vergeten! Heel veel sterkte want er zullen altijd momenten zijn die je herrinneren aan je moeder kan ik me zo voorstellen. Je bent een sterke meid zeg na alle zorgen en ellende toch zo goed je eigen leven opbouwen! keep on the good work! Sterkte meid!

    Liefs.
    kirsten recently posted..Happy lente!!!

  • Stacey LoveOrJustLeave

    Hallo,

    Ik reageer normaal eigenlijk nooit op blogs, maar wat is dit een verschrikkelijk verhaal!
    Gecondoleerd nog met het verlies en een heel dikke pluim voor jullie, dat jullie het eigen verdriet aan de kant hebben gezet en je moeder uit het lijden verlost hebben! Sommige mensen zullen hun oordeel daar over klaar hebben, maar niets vraagt meer lef en liefde dan die keuze!!
    Heel veel respect voor jullie en veel sterkte met het verlies!

    Groetjes stacey

  • Leontine

    Wat heb je het mooi geschreven! En wat moedig van je.. Maar ook moedig van je mama, dat ze deze weg heeft gekozen. Je zult wel ongelooflijk trots op haar zijn. Fijn dat je afscheid hebt kunnen nemen en bij haar bent gebleven.
    Gossie meid, heftig hoor. Ik krijg er kippenvel van, het pakt me heel hevig..
    (Helaas herken ik mezelf in het verhaal, maar dan in de positie van je moeder. Ik ben nog niet zover gelukkig, maar hier geldt ook dat ik hele dagen op bed lig, heel veel pijn, suf van de morfine en mijn kleine meisjes en man die vreselijk veel voor me doen..)

  • Angele

    Van je vader je website gekregen. Wist al groot deel van het verhaal, maar door je blogs komt het diep binnen. Wat een enorm respect heb ik voor jullie als gezin met zoveel beproevingen, toch zoveel wilskracht en warmte. Bijna sta je weer voor een mooi maar vast ook groot gemis moment. Ik hoop met heel mijn hart dat dat eindelijk de start zal zijn voor een nieuw begin met alleen maar voorspoed en altijd dat kostbare lijntje naar je moeder. Jullie verdienen het!

  • Jen

    Dit artikel is inmiddels al wat ouder, maar ik wil je toch zeggen dat ik vind dat je een sterke vrouw bent! Ik weet zeker dat je moeder trots op je was (en jij op haar)!

  • Enkele dagen terug heb ik je website ontdekt en ik was onlangs wat oude artikelen aan het doorlezen.
    Wat een prachtig verhaal..kippenvel bij het lezen.
    Vreselijk dat de huisarts niet wilde meehelpen en als voorstel met zelfdoding kwam.
    Wat ziet je moeder er jong uit op de foto van jullie trouwen en je lijkt als 2 druppels water op je mams.
    Het is inmiddels al een poosje geleden maar vergeten zal je het nooit. Ze heeft een plekje in je hart en ik las dat je haar met een tattoo ook bij je draagt.
    Mooi dat je dit hebt willen delen, klinkt zo puur en recht uit het hart!
    Hoop niet dat je het vervelend vind dat ik nu nog op dit bericht reageer…
    liefs..

    • Ik vind het heel fijn dat er nog steeds op mijn verhaal wordt gereageerd, dus bedankt Mamoesjka. Ik ging een paar maanden voor haar dood trouwen, dus daar was ze 50. Ze zag er altijd super mooi uit, ik hoop dat ik er ook zo uitzie op mijn vijftigste :)

Leave a Reply

latest posts from Over mij

BSB Ahoy Rotterdam 2014
IMG_0034

Guilty pleasure: de Backstreet Boys

Posted on Oct 28, 2013 in Over mij | 2 comments

Mama en ik op mijn trouwdag

Dat ik je mis: drie jaar geleden stierf mijn moeder

Posted on Oct 19, 2013 in Over mij | 9 comments

Articles you may be interested