Linnes.nl

Achterflap:

Heleen van Royen: literaire provocateur, lustobject – en moeder. Maar het moederschap gaat haar van die drie soms het moeilijkste af. Ach, gelukkig hebben ze hun vader nog…

Na de eerste zwemles kwam Olivia druipnat en met blauwe lippen terug. Ze overhandigde me een rode stip van plastic, ter grootte van een kwartje.
‘Voor op mijn badpak,’ zei ze.
Ik draaide de stip rond, peuterde eraan. Geen plakstrip te bekennen.
‘Je moet hem d’r op naaien,’ zei een moeder behulpzaam.
‘Naaien?!’
‘Gewoon, met een paar steekjes.’

Thuis heb ik de stip opnieuw onderzocht. En ik beken: ik heb even aan het plastic gelikt. Daarna kocht ik naald en draad. Ik heb me nog nooit zo moeder gevoeld als toen ik mijn eerste stip op Olivia’s broekje naaide. Twee stippen later zwom ze af.

En?
Ik ben fan! Eerder heb ik ook al een columnbundel van Van Royen gelezen en toen lachte ik me ziek. Vandaar dat ik dit boek direct meenam toen ik het zag liggen. En ze stelt niet teleur. De columns zijn grof, grappig en vooral herkenbaar. Ik snap namelijk heel goed dat een moeder vindt dat kinderen moeten helpen in het huishouden, of dat ze soms liever de kids met chips voor de televisie zet dan verantwoord een blokje met ze te gaan lopen. De schrijfstijl en de onderwerpen doen me denken aan de columns van Sylvia Witteman, die me ook altijd over de grond laten rollen van het lachen.
Door de columns uit De Naaimachine lag ik af en toe hinnikend van de lach in bed. Wat mijn betreft was het boek dan ook veel te snel uit.

Related posts: