Emigreren: heimwee en nieuwe vrienden maken

Posted by Linda Canter | February 24, 2017 0

Emigreren: we besloten dat we het gingen doen, wisten dat het best lastig zou worden. Maar wat ik niet had verwacht, was dat ik na vier maanden met dikke heimwee huilend op de bank zou zitten.

De wittebroodsweken voorbij

Tja, en daar zit je dan. Prachtig huis, heerlijk grote tuin, dicht bij die oh-zo-mooie oceaan en toch met het gevoel: shit, wat doe ik hier eigenlijk? Ik las dat emigreren uit allerlei fases bestaat. De eerste fase wordt ook wel de wittebroodsfase genoemd, alles is mooi en leuk. Heel herkenbaar, zo beleefde ik de eerste paar maanden ook. Toen werd het december. We werkten hard en opeens was het kerst. We vierden kerst maar direct zoals ze hier doen, met milk and cookies voor Father Christmas. Op eerste (en de enige) kerstdag zaten we thuis. In de gloeiende hitte, zonder echt kerstmaal, zonder familie: het was gewoon een normale dag en een beetje eenzaam. Hetzelfde voor oudjaarsdag trouwens. En op social media zag ik alleen maar gezellige foto’s van vrienden en bekenden natuurlijk.

File_003 (10)

Verbouwen op z’n Afrikaans

Een paar weken eerder begonnen we aan de verbouwing van het gastenverblijf. Niet eens zo’n hele grote klus en het zou net op tijd klaar zijn, zodat mijn schoonouders er lekker konden slapen. Ik heb er al eerder over geschreven en ik wist van te voren: een verbouwing op z’n Afrikaans is iets héél anders dan een verbouwing op zijn Nederlands. ‘s Ochtends kwam de aannemer met een bakkie vol mannen aangereden, waarvan de helft vervolgens ging werken en de rest stond toe te kijken. Wisten we van te voren, maar ik vond het toch niet zo grappig. Om een lang verhaal kort te maken: de verbouwing duurde veel langer dan gepland, ging er nog veel slordiger aan toe dan ik had durven dromen en op het eind hebben we gezegd: het is klaar. Ga maar. Toen was de basis overigens al helemaal klaar, er werd alleen nog getreuzeld rond de afwerking. Mijn schoonouders sliepen tijdens hun vakantie bij ons in Cody’s kamer in plaats van in een fijne eigen ruimte. En ik? Ik had zo’n heimwee. Ik was klaar met alles en iedereen: de bouwers, die steeds schreeuwend voor het hek stonden als ze er in of uit moesten. Al die mensen in huis (gemiddeld zo’n 8 per dag), de vijf weken durende zomervakantie van de kinderen, die rottige afwerking. Ik dook Funda op, zag – uiteraard – alleen maar mooi afgewerkte huizen en besloot eens een goed gesprek aan te gaan met Rob.

Guesthouse Port Elizabeth Lounge 1

 

Met het guesthouse kwam het overigens allemaal goed, zie foto hierboven.

Ik wil terug naar Nederland (maar lees ook even verder)

Ik was in staat om mijn koffers te pakken en zo hup, het vliegtuig in te springen. Maar wat ik eigenlijk vooral wilde, was het idee: ‘als we het echt niet leuk hebben hier, dan kunnen we altijd nog terug gaan.’ Ik vind dat als je zo’n grote beslissing neemt, je het jezelf verplicht bent om het in elk geval goed te proberen. En al helemaal als je je kinderen meesleept naar de andere kant van de wereld. Na een half jaartje terugkeren was voor ons ook helemaal geen optie. Ondertussen ging januari voorbij, de kinderen gingen weer naar school en al het bezoek en de bouwers vertrokken. Het was op dat moment een beetje veel en dat echt iedereen ziek was, dat werkte ook niet echt mee. Maar ik begon weer te genieten. Van de rust in ons lege huis, van de kinderen als ze thuis kwamen uit school, van de super gezellige dingen die we hadden gedaan in de laatste week met mijn schoonouders en van het idee dat we de dingen waar ik me enorm aan stoor in huis, te gaan aanpakken. Ik begon me her en der aan te melden op Facebook-groepen voor Nederlanders in Zuid-Afrika en sindsdien heb ik een aantal mensen online leren kennen en een ander Nederlands stel zelfs al in het echt ontmoet.

heimwee emigreren

Nieuwe vrienden maken in het buitenland

Ik wilde graag mensen leren kennen, maar voelde me stiekem een beetje een loser. Hoi, ik ben Linda, ik kom ook uit Nederland, wil je een keer afspreken? Ik mis mijn vrienden en haal mijn plezier echt uit dingen met anderen doen, maar vind het helemaal niet zo makkelijk om echt op iemand af te stappen. Niet omdat ik bang ben om afgewezen te worden, maar ik denk dan: ach, die mensen hebben hun eigen vrienden, hun eigen gezin. Maar toch: de kindjes lekker samen met andere kinderen laten spelen, een drankje drinken met vrienden ‘s avonds, dat heb ik gewoon nodig. En als je opnieuw begint in een nieuw land, dan moet je zelf het initiatief nemen om mensen te leren kennen. Dat loser-gevoel, daar ben ik inmiddels overheen. Morgen zien we dat andere Nederlandse stel namelijk weer en daar verheug ik me op. En donderdag ga ik lunchen met een andere Nederlandse vrouw die hier woont. Ik vind het gewoon fijn om met mensen te praten waarbij ik niet over elk woord hoef na te denken, maar ook hun verhalen te horen over hoe hun emigratie ging. En net als dat loser-gevoel, ging ook dat geheim van heimwee weg.

Ik blijf lekker hier

En zo ging ik van heimwee, nog geen maand geleden, naar me heel erg dankbaar voelen, nu. Zuid-Afrika is prachtig en ik ben blij met het huis, de wijk en de stad waar we wonen. En het fantastische weer. En het feit dat we gewoon hebben gedaan waar we op dat moment van droomden. Natuurlijk hoop ik op heel veel bezoek uit Nederland (lees je dat, Betty?!) en ik heb heel veel zin om daar op vakantie te gaan, maar qua wonen, blijven we vooralsnog lekker hier. Ik denk er helemaal niet meer aan om huizen te bekijken op Funda en als ik dat wel doe, dan vallen die kleine tuintjes en kamers toch wel heel erg op. Ik verheug me op onze vakantie in juni (Backstreet Boys in Las Vegas, YES) en op de leuke dingen die we hier allemaal nog gaan doen.

Ons gastenverblijf is trouwens af! Je kunt het hier bekijken op AirBNB.

Leave a Reply

Articles you may be interested

File_005
20160418_140557

Emigreren naar Zuid-Afrika!

Posted on Jul 5, 2016 in Emigreren | 3 comments