Het contact met je vader verbreken: en dan?

Posted by Linda Canter | February 20, 2017 4

Toen Rob en ik een jaar geleden besloten om uit te zoeken of het voor ons mogelijk was om naar Zuid-Afrika te verhuizen, was onze grootste zorg: hoe gaan onze ouders reageren? Eigenlijk wisten we het al wel: Rob’s ouders zouden heel verdrietig zijn en het wel begrijpen, mijn vader zou waarschijnlijk uit zijn vel springen van woede en onbegrip. We waren dan ook verbaasd dat mijn vader verdrietig was, maar toch ook begripvol.

Geen contact met vader of moeders familie

Mijn moeder is inmiddels al bijna zeven jaar geleden overleden, dus helaas hoefden we daar geen rekening mee te houden. Aan de andere kant was dat ook een opluchting, want ik was nooit naar de andere kant van de wereld vertrokken als zij nog had geleefd. Door haar ziekbed en overlijden, was het contact met beide kanten van de familie al moeizaam. Met mijn vaders familie – oma, ooms en tantes – heb ik jaren geleden zelf het contact verbroken. Ik woonde nog thuis, dus ik denk dat ik toen een jaar of 20 was. En sinds mijn moeder is overleden, is er ook geen contact meer met het grootste deel van haar familie.

Mijn familie – de familie die je al hebt vanaf je geboorte – was dus al heel erg klein: ik had alleen mijn vader nog. En hoewel Rob en ik bang waren dat onze emigratie die band ook zou verknallen, leek het in het begin nog goed te gaan. We bekeken de foto’s, ik vertelde over de koop van het huis, het was een pijnlijk onderwerp waar we gelukkig gewoon over konden praten. Een unicum. En zoals verwacht ging het mis. Nou moet je weten dat de band tussen mij en mijn vader altijd al lastig is geweest. Na mijn moeders dood wisten we: we zijn de enigen die we nog hebben, dus we moeten ons best doen.

Huilend bij de buurvrouw

Toch heb ik de afgelopen jaren heel wat keren huilend bij mijn lieve buurvrouw Maaike gezeten, om te janken over dingen die mijn vader zei of deed. Hij wilde niet bij pasgeboren Logan komen kijken toen we thuiskwamen uit het ziekenhuis, omdat er die ochtend ook anderen zouden zijn. Hij wilde niet op Rob zijn verjaardag komen, hij zou hem wel een Facebook-bericht sturen om te feliciteren. Hij wilde niet op Cody’s eerste verjaardag komen, want daar had ‘ie geen zin in. En toen ‘ie opeens een vriendin had (die overigens heel leuk was, maar na het overlijden van je moeder is dat toch een dingetje), moest ze persé mee komen naar Logan’s verjaardag, terwijl ik dat absoluut niet wilde. Het werd niet eens overlegd: ze kwam mee. Punt. Zo was onze band.

Shit, weer een e-mail

Dit soort ‘meldingen’ kwamen altijd per e-mail. Nooit telefonisch en al helemaal niet in my face. Ik kreeg er zelfs een afkeer van om e-mails van mijn vader die ‘s avonds kwamen te lezen. Want altijd dacht ik: shit, wat nou weer? Het was een variëteit aan onderwerpen: een dag van te voren werden oppas-afspraken afgezegd, kreeg ik boze e-mails over wat er allemaal mis was met ons nieuwe huis in het zwarte Afrika en tot slot kreeg ik, tot mijn verbijstering (maar in zekere zin ook niet) een e-mail dat hij niet op Cody kwam passen één week voor vertrek, dat hij ook niet meer op de laatste zaterdag langs kwam om Logan nog één keer te zien en dat hij alleen nog bereid was om ons naar Schiphol te brengen. Dat dan weer wel. De reden: hij wilde geen verdriet. En ik vloog in tranen weer naar de buurvrouw om mijn verhaal te doen en troost te zoeken.

Hoe reageerden je ouders?

Tuurlijk is een emigratie fucking emotioneel. Ik vond het namelijk heel lastig dat we mijn vader en schoonouders het ontnamen om hun kleinkinderen wekelijks te zien. En vice versa: dat de kinderen hun granny en grandpa en opa nauwelijks nog zien. Dat hebben we ook direct gezegd: dit is het allermoeilijkste van emigreren. Rob’s ouders gaven direct al aan graag langs te komen, van mijn vader wist ik dat hij dat niet zou willen. De vraag die me het meest werd gesteld: hoe reageerden jullie ouders?

Mijn reactie

Wat ik heb gedaan, na ontvangst van de e-mail dat hij niet langs zou komen om Cody en Logan nog te zien, is gezegd dat ik mijn vader nooit meer wil zien of spreken. Ik kan niet, echt niet begrijpen waarom je geen afscheid wilt nemen van je kleinkinderen. Twee kleintjes, 3 en 4 jaar. Hoe kan je geen afscheid nemen van zulke onschuldige kinderen die je nooit iets misdaan hebben? Hoe kan je trouwens ook geen afscheid nemen van je enige kind?

Ik ben helemaal alleen

Ik voel me zó alleen, dat kan ik niet beschrijven. Toen we op Schiphol stonden, waren we daar alleen met Rob zijn ouders. Heel lief, emotioneel en heel belangrijk dat ze er waren. En natuurlijk waren ze er ook voor mij. Maar wie was er voor mij? Geen vader, wiens dochter 14.000 kilometer verderop gaat wonen. En ondanks al het gedoe, geef je toch om elkaar. Tenminste, ik geef om hem. Het blijft toch je vader. Ik haat hem niet, ik wil hem niet zwartmaken, maar ik vraag me wel af hoe iemand zo met zijn kind kan omgaan en wat ik dan toch verkeerd heb gedaan. Dat vreet aan me. We hadden echt wel onze mooie momenten: hij was er bij toen Cody werd geboren bijvoorbeeld. En rond mijn moeders overlijden hebben we enorm ons best gedaan om elkaar te steunen.

Hoe de kinderen er mee omgaan

We zijn inmiddels een half jaar verder en ik word verscheurd door de gedachte of ik dit moet volhouden – het geen contact houden – of niet. Ik voel me op sommige momenten heel alleen. Toen het huis op onze naam stond, had ik heel graag mijn vader willen bellen. Mijn moeders sterfdag, kerst, Oud & Nieuw, mijn verjaardag: allemaal voorbij gegaan zonder contact. Cody is donderdag jarig, van granny en grandpa krijgt hij een mooi cadeau en wat moet ik zeggen als hij naar opa vraagt? De kinderen hebben helemaal niet in de gaten dat ze hem nog nooit hebben gesproken terwijl we hier wonen en daar ben ik dankbaar voor. Als ze het over feestjes hebben, dan willen ze nog steeds granny en grandpa, Fien, opa, tante Betty en oom Chris uitnodigen. En dat is prima. Ze zijn veel te klein om dit allemaal te begrijpen en bovendien voel ik er niks voor om mensen zwart te maken tegenover hen.

Heb je al wat van je vader gehoord?

Mensen vragen er steeds naar: heb je al wat van je vader gehoord? Vriendinnen die nog (veel) meer van dit soort voorbeelden kennen van onze moeizame band, denken dat het beter is om geen contact te hebben. Vooral om mezelf te beschermen. En ik denk dat ook. Maar zo gauw iemand hoort dat ik mijn vader niet meer spreek, zeggen ze: ach, hij draait vast wel bij. Maar wil ik dat wel? Is dat echt het beste voor mij en mijn gezin? Is dit zijn besluit? Slijt dit verdriet, zit ik gewoon in een soort rouwperiode? Ik kom er niet uit. Rob heeft er een mening over, die ik hier niet deel, het is tenslotte mijn verhaal.

Spullen van vroeger

En dan nog het praktische deel: mijn fotoalbums liggen allemaal nog bij mijn vader thuis. De fotoalbums van ons gezin toen we nog een gezin waren. Met foto’s van mijn moeder toen ze nog leefde, ik als kind en mijn vader toen hij nog mijn vader was. Kinderboekjes ook, die ik zo graag aan Logan wil geven. Op e-mails wordt niet gereageerd. Eigen schuld, dikke bult? Of gun je je kind toch haar fotoalbums waar ze om vraagt, omdat je er zelf toch niks mee doet?

Het contact met je vader verbreken: en dan?

Waarom dit verhaal? Om het van me af te schrijven denk ik. Omdat mensen niet snappen waarom we geen contact meer hebben. Om te laten zien dat ik heel goed begrijp dat mijn eigen acties dit veroorzaakt hebben, maar ik in mijn ogen niet persé de schuldige ben van onze verstoorde – of gestoorde – band. Want altijd heb ik gevoel gehad dat ík de verstandige, de volwassene moest zijn. Maar dat kan toch ook niet waar zijn?

4 Responses

  • Wat een verhaal en wat een verdriet, ik kan me het (gelukkig) niet voorstellen hoe het zou zijn als ik geen contact meer zou hebben met mijn ouders. Ik wens je veel sterkte.

  • Jeetje Linda wat een heftig verhaal. Ik kan me best indenken dat je onwijs eenzaam bent. Dat moment op Schiphol moet heel pijnlijk, verdrietig en confronterend zijn geweest. Ik hoop dat het contact ooit nog hersteld kan worden. Hiervoor zal van beide kanten begrip en goede wil nodig zijn, maar vooral vanuit hem eigenlijk. En je vader zal ook wel zijn excuses moeten maken richting jou, voor het niet meer willen zien van de jongens, vlak voor vertrek? Ik wens je in eider geval heel veel kracht toe… een dikke knuffel!

  • M.

    Lieve Linda, wat een open, eerlijk maar ook triest verhaal. Wat een stappen heb jij moeten maken! Maar wat heb je ook geleden.. Wat je ook kiest, niks is zonder pijn. Ik ben blij dat ik veel gelukkige posts voorbij zie komen van je en ontzettend knap hoe je (en je gezin ofcourse) alles fixed samen, strijders! Ik herken deels dingen in je verhaal, dus wat dat betreft weet ik hoe sommige dingen voelen, met name je alleen voelen. Het lijkt een eeuwige strijd waarin verdriet en pijn altijd zullen spelen. Maar gelukkig ben je een heerlijk, levendig persoon (in hoeverre ik daarover kan oordelen) en ben je niet te vergeten vooral ook heel sterk! Zet ‘m op lieverd! X

  • Wat een prachtig eerlijk, maar ook verdrietig verhaal. Dat je dit zo op papier kan zetten zegt mij dat je een sterke vrouw bent die kiest voor haar geluk en dat van haar gezin. X

Leave a Reply

latest posts from Emigreren

One world trade center
Mama en ik

De muziek op de uitvaart van mijn lieve mama

Posted on Mar 13, 2017 in Over mij | 2 comments

Emigreren naar Zuid-Afrika

Een half jaar in Zuid-Afrika: dit mis ik (en dit niet)

Posted on Feb 6, 2017 in Emigreren | 2 comments

Articles you may be interested

File_005
20160418_140557

Emigreren naar Zuid-Afrika!

Posted on Jul 5, 2016 in Emigreren | 3 comments